Neem even de tijd om je rustig te zetten. Al was het maar aan de oevers van de Schelde, tussen de pisbloemen.
Of tegen een muurtje, met je blik op oneindig.
Laat je gedachten afdwalen en laat de wind ze meenemen naar een plek waar ze nog nooit geweest zijn.
Ontdek nieuwe oorden en kom terug met souvenirs om heel je leven te koesteren.
Zet u efkes…
Deze column van wijlen Bernard Dewulf blijf ik koesteren. Dagelijks lees ik de column van de Morgen, maar nog nooit heeft zo’n klein tekstje me zo geraakt. Net daarom verdient dit stukje gedachten een plekje op mijn blog, bij mijn hersenspinsels.
Dagelijks gaat ergens in het huis het doek op. Soms al vroeg in de keuken. Dan is zij opgestaan met velen in haar hoofd. Met een handdoek is zij moslima, met pannenlappen loopt zij in een praalstoet.
Haar boterham wordt een picknick in de hemel.
Nu heeft de lente een catwalk in de tuin gelegd. Alleen zij kan hem zien: een modescène in het gazon. Dan zegt zij: “kom eens kijken papa”. En dan kijk ik toe: hoe zij door de tuin haar onbegonnen heupen wiegt en top-rolmodellen van tv naloopt.
Hoe zij een verlangen defileert naar roem en elegantie. En: naar instemming. Mijn vaderlijke blik is haar spiegel-aan-de-wand. een vergrootglas over haar dagelijkse verschuivingen.
Wat ik zie: een vormpje dat zijn vormen zoekt. Een lichaam dat langzaam komt kijken, als iets roods uit een vrouwelijke jeans. Een groeiproces als een processie van gestalten.
Op gouden speelgoedhakken, nog van de Sint, loopt zij tussen meisje en vrouw in langere benen dan zij al kan. Het gras zit vol fotografen, het applaus stijgt uit de struiken, de vogels maken haar wereldkundig.
Tussen waggelen en wiegen komt zij vragen wat ik ervan vond.
Het ergste wat ik kan doen is: lachen. Haar prille koketterie is dodelijke ernst. Haar rollenspel is de waarheid, niets dan de waarheid. En ík ben de getuige van haar duizend metamorfoses.
soms overvalt mij dan, midden in haar stralende glimlach om mijn applaus, de droefheid van de vader: dat het allemaal uit haar zal verdwijnen. Dat zij nooit méér vrouw zal zijn geweest dan als klein meisje.
Dat zij madam wordt onder een permanent met een vingerloze vent en geen enkele verbeelding die haar nog verwent.
Dan denk ik: blijven schitteren, schat, blíjven schitteren. Maar ik zeg het niet. de catwalk van haar eigen leven strekt zich onherroepelijk naast mij uit.
In opdracht van de school onderzocht ik enkele nieuwssites. Hier onder vind je mijn commentaar op www.huffingtonpost.com:
Als je mijn blogberichtje van Apache gelezen hebt, is het wel leuk om mijn analyse van de Huffington Post website ook eens onder ogen te nemen. Als ik bij Apache nog zei dat ik de soberheid een minpunt vond, stond ik bij Huffington Post in mijn ogen te wrijven van de drukte. De homepage vind ik veel te schreeuwerig. Waarschijnlijk willen ze overzicht brengen in hun nieuwsaanbod, maar ik wordt gewoon zodanig moe van ernaar te kijken, dat ik weinig geneigd ben om verder te klikken. Volgens mij is dat showgehalte ook typisch Amerikaans. Het nieuws wordt blijkbaar saai als er geen kleuren gebruikt worden en wie leest er nu nog wat als er geen foto bijstaat? Wel, meestal zou ik me bij die meningen aansluiten, maar Huffington Post wil net iets té hard zijn best doen. Het leest gewoon echt niet leuk meer. Je zou nog stress krijgen bij het verderklikken, omdat je gewoon niet weet waarop je moet klikken. Een tip: Voor nieuws ga ik dus eerder naar Apache, want de Huffpost is me net iets té gedwee!
In opdracht van de school bestudeerde ik even kort enkele nieuwssites. Hier mijn commentaar op www.apache.be:
De homepage van Apache is vrij somber. Je krijgt er meteen enkele koppen, maar ze zijn nooit schreeuwerig of extreem vet. Er zijn vooral veel links waar je op kan klikken om zo bij de effectieve artikels terecht te komen.
Als je dus doorklikt krijg je het volledige artikel te zien. Het valt mij op dat er toch erg veel lange artikels op Apache staan. Ik had van internetnieuws een eerder korte, gebalde indruk, maar dat is blijkbaar helemaal niet het geval. Er wordt ook heel duidelijk weergegeven wie het artikel heeft geschreven en wanneer. Zo staan er ook altijd enkele tags bij waaraan je het artikel kan herkennen. Goed aan Apache vind ik de zijkolom. In deze kolom vind je altijd het belangrijkste/meest gelezen nieuws terug. Je kan er dan ook direct op klikken vanaf eender welke pagina. Wat ook natuurlijk heel positief is aan internetjournalistiek, is het feit dat je meteen kan reageren op een artikel. Onder ieder artikel is dan ook voldoende plaats om een reactie te plaatsen.
Eén van de spijtige punten van Apache vind ik dan weer de soberheid. Misschien vinden vele mensen dat net een sterkte, maar ik mis echt wel foto’s op de homepage en op da andere pagina’s van Apache.
Ik denk wel dat ik, nu ik Apache een beetje heb leren kennen, ik er vaker gebruik van ga maken.
Ferdinand Mertens, een 80-jarige opa van 6 springlevende kleinkinderen vertelt over zijn held. Over hoe zijn beroep als huisarts uitgroeide tot een passie, en over de rol die zijn grote voorbeeld Pater, beter gezegd Sint, Damiaan daarbij vervulde. Een duidelijk geval van gezond opkijken naar iemand dus.
‘Al sinds ik jong was hoorde ik veel magische en intrigerende verhalen over Jozef De Veuster. Ik groeide op in het Leuvense, vlakbij Tremelo, en tijdens mijn humaniora op de Oude Markt kwamen er veel berichten vanuit Molokaï. Hij trok naar de andere kant van de wereld om zieken te genezen, zelfs al waren ze door iedereen al opgegeven. Zo’n daden inspireren een mens. Ik herinner me zijn begrafenis in Leuven nog alsof het gisteren was. Onrechtstreeks heeft Pater Damiaan mij ook geïnspireerd bij het maken van mijn studiekeuze destijds.
In mijn eigen carrière als huisarts en neuraaltherapeut probeerde ik mensen te genezen. Dat hoeft niet altijd met medicijnen te gebeuren. Het geloof in de goede afloop is de beste remedie. Volgens mij is dat ook Damiaans beweegreden geweest. Mensen die zichzelf wegcijferen om het leed van anderen te verkleinen, die verdienen het in mijn ogen om een held genoemd te worden. Ze zijn een voorbeeld voor anderen.
Het feit dat Pater Damiaan onlangs heilig verklaard werd door de Katholieke Kerk, is natuurlijk het summum van erkenning. Maar toch ben ik ervan overtuigd dat Damiaan niet handelde met een heiligverklaring als doel. Hij speelde geen spel van voorbedachte rade. Hij volgde zijn intuïtie en dit met heel zijn hart. Zijn heiligverklaring is uiteraard een mooie verdienste, maar het maakt hem voor mij niet extra bijzonder.
Een persoonlijkheid die zoveel mensen kan bewegen, moet wel een speciaal iemand zijn. En dan gaat het hierbij niet om charisma of geld, waarover het in de moderne maatschappij teveel gaat naar mijn mening. Als ik ooit ook maar half zoveel inspiratie aan mijn kleinkinderen kan geven, als Damiaan aan mij gegeven heeft, dan ben ik een gelukkige man.’
Mieke Scheirs, een medestudente journalistiek had een gezellig gesprekje met mij. ‘Wat drijft je?’ en ook een beetje ‘Wie ben je?’. Lees en ontdek. Mieke zelf ontdek je op http://miekenske.wordpress.com/
“De liefde die ik kreeg van mijn kindjes, daar deed ik het voor.”
Serena Ciavarella, een lachrijke journaliste in spe met Italiaanse roots. Ik sprak met serena af op haar kot in Mortsel, waarvoor ze elke week haar hometown Wezemaal verlaat. De kerstboom stond nog steeds te pronken. Ik vroeg of ze een gewoonte van thuis om de kerstsfeer zolang mogelijk te behouden wou introduceren in Antwerpen. Ze lachte en vertelde me dat er in haar ouderlijk huis nog nooit een kerstboom stond die een tijdelijke piece d’oeuvre van het meubilair werd. Ze gaat alvast niet elk weekend naar Wezemaal voor een overtijdse kerstboom, maar voor haar geliefde Chiro des te meer!
“Ik ben nu twee jaar leidster. Vorig jaar gaf ik leiding aan de sloebers, waar ik ooit als 6-jarig meisje mijn chirocarrière ben begonnen. Dit jaar ben ik leidster van de tito’s, jongens en meisjes van het 1ste en 2de middelbaar. Ik probeer in de week al mijn schoolwerk af te hebben, zodat ik vrijdagavond zonder schoolzorgen naar de leidingsvergadering kan vertrekken. Als ik in de week op kot zit, kijk ik echt uit naar de vergadering. Niet zo zeer naar de vergadering zelf, die gaat meer over serieuze dingen zoals de financiën van de Chiro of de organisatie van een gezamenlijk spel. Maar na de vergadering drinken we altijd nog een pintje. Mijn vrienden zitten dan ook bijna allemaal in de Chiro. De leidingsvergadering is dus steeds een leuke start van het weekend!
Op zondag is het van 2 tot 5 Chiro, maar er komt veel meer bij kijken. Om de twee maanden maak ik een programmaboekje. Elk weekend moeten we dan nog afspreken hoe we alles gaan aanpakken. Iedereen van de leiding heeft zo zijn taak. Ik heb gekozen om het programmaboekje te maken dat ik ineens kan gebruiken voor een schoolproject.
Ik denk er wel over na om volgend jaar te stoppen met de Chiro. Dit jaar is de sfeer binnen de leidingsploeg wat verminderd en er zijn meer problemen dan vorig jaar. Mijn beslissing staat nog niet helemaal vast. Die ga ik voor het chirokamp maken, want het kamp is altijd zo tof dat er steeds de drang is om toch een jaartje verder te doen. Maar chiro draait niet alleen rond het kamp, het vraagt een heel jaar inzet. Ook gaf ik liever leiding aan mijn sloebers. Ze vlogen rond mijn nek en ze gaven me enorm veel knuffels. De liefde die ik kreeg van mijn kindjes, daar deed ik het voor. Voor hen zou ik echt in de Chiro blijven. Dit jaar is het wel anders. Mijn tito’s zijn ouder en sommige beginnen te puberen, wat soms wel tot hilarische scenario’s leidt. Achja, ze zeggen altijd dat je moet stoppen op het hoogtepunt en wie weet wat brengt de toekomst nog meer!”
‘Cultuur geeft echt een meerwaarde aan mijn leven!’
Mieke Scheirs, een vrolijke studente journalistiek, vind ik in Caffè Nation, een gezellig druk koffiehuis achter de immense façades op de Antwerpse Meir. Eigenlijk stoor ik haar tijdens haar Mimitime, maar Mieke laat me hartelijk toe eens binnen te gluren in haar wereldje waar ze soms naar wegvlucht. Een wereld als die van jou en mij, of toch niet?
“In mijn leven zijn er heel erg veel belangrijke dingen. Ik basket al van toe ik nog in de luiers zat en kan er echt mijn frustraties in kwijt. Daarnaast hou ik ervan om cultuur op te snuiven, eens een concertje mee te pikken, naar de opera of de film gaan. Ik word gelukkig van uitstapjes. Jezelf optutten, gaan uit eten en daarna genieten van cultuur. Dat geeft echt een meerwaarde aan mijn leven! Het moet niets groot zijn. Zelfs rusten op een stoel met de warme gloed van de zon in mijn nek kan me intens gelukkig maken. Op dat vlak kan je me wel een beetje vergelijken met een kat die spint. Ook gezellig tv kijken met mijn familie vind ik echt belangrijk. ’s Zondags nadat ik bij de bakker heb gewerkt is het dan ook echt familietijd. Dan halen we de fleecedekentjes boven en kijken we samen naar de Pappenheimers. Ik hou ervan om zo mijn week af te sluiten. Zonder mijn familie en vrienden zou ik mezelf niet meer zijn. Vooral met mama heb ik een hele sterke band. We zijn er altijd voor elkaar.
Af en toe kan het allemaal een beetje teveel worden. Dan moet ik even alleen zijn. Mimitime noemt één van mijn goede vriendinnen dat. Het zijn de momentjes waarop ik mij terug trek en de kleine dingen koester. Ik ga dan vaak gewoon naar Antwerpen. Wandelen in mijn stad en leuke, kleinere winkeltjes ontdekken. Of een koffietje drinken met een goed boek. Schrijven of tekenen in mijn dagboek. Muziek luisteren. Gewoon echt even weg zijn. Af en toe een klein reisje naar mijn eigen wereld maken waar niemand anders binnen kan en waarvan ook niemand anders iets begrijpt. Als het mooi weer is trek ik me terug in de Rubenstuin. Zo’n rustig plekje midden in de stad Antwerpen, dat vind ik echt geweldig! En dan nog in een tuin van een kunstenaar!
Sommige mensen kunnen mij ook mateloos inspireren. Laatst zag ik bijvoorbeeld een oudere vrouw die rustig een Duvel aan het drinken was en een sigaretje rookte. Ondertussen keek ze rond zich heen met een glimlach. Je ziet aan zo iemand dat ze geleefd heeft, echt prachtig vind ik dat. Ik hoop later ook met een goed gevoel te kunnen terugkijken op wat ik gedaan heb in mijn leven.’
Mieke vind je op http://miekenske.wordpress.com/
Laat ik beginnen met duidelijk te stellen dat wiskunde en fysica nooit mijn beste vakken zijn geweest op school. Logica is niet mijn ding.
Alhoewel ik er wel vaak over nadenk. Zo heb ik ontdekt dat geboren worden, leven en weer sterven de krankzinnige logica is van ons bestaan. Alles wat ertussen zit zijn vaak hoogmoedige pogingen om zich te onderscheiden van de massa.
Misschien een ontzettend fatalistisch idee, maar uiteindelijk is het de realiteit. Ik ben dan ook fier op mijn hoogmoedigheid.
Waarom zouden we de makkelijke weg kiezen als de moeilijke zoveel kleurrijker en uitdagender is?
Waarom zouden we ja-knikken als nee-knikken de enige manier is om onze principes niet te verloochenen?
Allemaal dingen die ronddolen in mijn hoofd als retorische vragen waar ik hoe dan ook een antwoord op wil zoeken.
Ik wil op mijn sterfbed kunnen beseffen dat ik geleefd heb.
Spijt heb je niet van de dingen die je gedaan hebt, maar van de dingen die je niet gedaan hebt. Slapen is voor na de dood. De dood is zelf dood.
Ik zal mensen op de tenen trappen en anderen hun tenen kussen. Ik zal glimlachen met mijn ogen en hardop lachen als een schijnheil. Vriendschap sluiten met mijn rivalen en mijn vrienden verraden. Vooruit kijken naar morgen, maar angst hebben voor wat komen zal. Paradoxen in mijn hoofd die, hoe gek het ook is, vrede vinden met elkaar. Net dat is de krankzinnige logica van ons bestaan.
De foto hierboven verklapt al het één en het ander. Hij zegt dat er weinig of geen mensen rondlopen op Sint Anneke en dan heb ik het over de winter. Maar zou dit niet net dé ideale plek zijn om tot rust te komen? Wat mij betreft ziet dat bankje er erg uitnodigend uit…
Voor je op de link hieronder klikt neem ik je mee in een spel. Stel je voor, je zit in je zetel op een winterse namiddag en je luistert naar de radio. Opeens hoor je dit:
Een heel goede middag en welkom bij Antwerpen Geniet! Sofie stak de voetgangerstunnel door naar Linkeroever en vond de rust op het Sint-Annastrand. Voel je vrij om samen met haar van de sfeer te genieten. Reportage: http://soundcloud.com/serenaciavarella/sfeerreportage-sint-annastrand Die man heeft pas gesproken! Morgen vertellen we u meer over de bloemetjes en de bijtjes in de botanische tuin. Bedankt voor het luisteren en Salut!!
Zo, dit was het dan. De bloed, zweet en tranen van Sofie Roth en Serena Ciavarella. Game over 
Hier is hij dan, mijn eerste boorling, mijn eerste ei. Ik trok de straten van Leuven op en viel de mensen lastig met vragen over de schadelijke stralingen van gsm’s. Als je klikt op onderstaande link, hoor je het resultaat. Veel plezier ermee!
Voel je vrij om te reageren en commentaar te geven, want that's what blogs are for.
Why I blog (commentaar) 18 november 2009
Tags: Andrew Sullivan, blog, commentaar
Als opdracht voor redactie web (jaja, deze kleine Wezemaalse studeert nog steeds journalistiek), kwam ik terecht bij Andrew Sullivan. Deze Amerikaanse journalist en tevens fervent blogger vond het belangrijk dat de mensheid weet waarom hij blogt. Aan de hand van een ellenlang relaas licht hij zijn verslaving toe en benoemt hij ze als de inluiding van een nieuw journalistiek tijdperk. Trompetgeschal en tromgeroffel incluis.
Sullivan is er ook van overtuigd dat bloggen veel persoonlijker is dan welke andere vorm van journalistiek dan ook. Hij meent dat je zelf, als blogger, in het middelpunt van de belangstelling staat. You end up writing about yourself. Wel beste Andrew, daar ben ik het niet altijd mee eens. Mijn blogverslaving is nog niet echt benoemenswaardig, maar mijn paar posts gingen niet alleen maar over mezelf. Het blijft moeilijk, maar toch probeer ik altijd opnieuw het dagboekgehalte te overstijgen, waardoor anderen wel eens in het middelpunt van mijn blogbelangstelling komen te staan. Zo ging mijn allereerste blogbericht over een Joodse feestdag. Er komen natuurlijk wel altijd een paar persoonlijke overpeinzingen piepen in zo’n blogbericht, maar ik voel mezelf nog net iets te plain om dag in dag uit mezelf voorop te stellen.
Voor de rest vond ik Sullivan’s relaas best interessant. Ik besef dat bloggen een hypermoderne vorm is van rooksignalen, en dat later ons hele bestaan misschien zal worden uitgedrukt in een aaneenschakeling van kattebelletjes op het internet. Het besef is er dus wel, ik weet alleen nog niet zo goed wat ik er nu juist aan vind. Zijn we op de goede weg of rijden we roekeloos voorbij aan enkele belangrijke details? Wie zal het zeggen, of beter gezegd bloggen…