Ferdinand Mertens, een 80-jarige opa van 6 springlevende kleinkinderen vertelt over zijn held. Over hoe zijn beroep als huisarts uitgroeide tot een passie, en over de rol die zijn grote voorbeeld Pater, beter gezegd Sint, Damiaan daarbij vervulde. Een duidelijk geval van gezond opkijken naar iemand dus.
‘Al sinds ik jong was hoorde ik veel magische en intrigerende verhalen over Jozef De Veuster. Ik groeide op in het Leuvense, vlakbij Tremelo, en tijdens mijn humaniora op de Oude Markt kwamen er veel berichten vanuit Molokaï. Hij trok naar de andere kant van de wereld om zieken te genezen, zelfs al waren ze door iedereen al opgegeven. Zo’n daden inspireren een mens. Ik herinner me zijn begrafenis in Leuven nog alsof het gisteren was. Onrechtstreeks heeft Pater Damiaan mij ook geïnspireerd bij het maken van mijn studiekeuze destijds.
In mijn eigen carrière als huisarts en neuraaltherapeut probeerde ik mensen te genezen. Dat hoeft niet altijd met medicijnen te gebeuren. Het geloof in de goede afloop is de beste remedie. Volgens mij is dat ook Damiaans beweegreden geweest. Mensen die zichzelf wegcijferen om het leed van anderen te verkleinen, die verdienen het in mijn ogen om een held genoemd te worden. Ze zijn een voorbeeld voor anderen.
Het feit dat Pater Damiaan onlangs heilig verklaard werd door de Katholieke Kerk, is natuurlijk het summum van erkenning. Maar toch ben ik ervan overtuigd dat Damiaan niet handelde met een heiligverklaring als doel. Hij speelde geen spel van voorbedachte rade. Hij volgde zijn intuïtie en dit met heel zijn hart. Zijn heiligverklaring is uiteraard een mooie verdienste, maar het maakt hem voor mij niet extra bijzonder.
Een persoonlijkheid die zoveel mensen kan bewegen, moet wel een speciaal iemand zijn. En dan gaat het hierbij niet om charisma of geld, waarover het in de moderne maatschappij teveel gaat naar mijn mening. Als ik ooit ook maar half zoveel inspiratie aan mijn kleinkinderen kan geven, als Damiaan aan mij gegeven heeft, dan ben ik een gelukkige man.’
In de zetel der hersenspinsels vind je de amuses pen en de schoolopdrachten van een studente journalistiek aan de Plantijn Hogeschool van Antwerpen. Hopelijk zijn jullie verwachtingen niet te hoog, zodat ik ze nu en dan eens kan inlossen :-)
