Deze column van wijlen Bernard Dewulf blijf ik koesteren. Dagelijks lees ik de column van de Morgen, maar nog nooit heeft zo’n klein tekstje me zo geraakt. Net daarom verdient dit stukje gedachten een plekje op mijn blog, bij mijn hersenspinsels.
Dagelijks gaat ergens in het huis het doek op. Soms al vroeg in de keuken. Dan is zij opgestaan met velen in haar hoofd. Met een handdoek is zij moslima, met pannenlappen loopt zij in een praalstoet.
Haar boterham wordt een picknick in de hemel.
Nu heeft de lente een catwalk in de tuin gelegd. Alleen zij kan hem zien: een modescène in het gazon. Dan zegt zij: “kom eens kijken papa”. En dan kijk ik toe: hoe zij door de tuin haar onbegonnen heupen wiegt en top-rolmodellen van tv naloopt.
Hoe zij een verlangen defileert naar roem en elegantie. En: naar instemming. Mijn vaderlijke blik is haar spiegel-aan-de-wand. een vergrootglas over haar dagelijkse verschuivingen.
Wat ik zie: een vormpje dat zijn vormen zoekt. Een lichaam dat langzaam komt kijken, als iets roods uit een vrouwelijke jeans. Een groeiproces als een processie van gestalten.
Op gouden speelgoedhakken, nog van de Sint, loopt zij tussen meisje en vrouw in langere benen dan zij al kan. Het gras zit vol fotografen, het applaus stijgt uit de struiken, de vogels maken haar wereldkundig.
Tussen waggelen en wiegen komt zij vragen wat ik ervan vond.
Het ergste wat ik kan doen is: lachen. Haar prille koketterie is dodelijke ernst. Haar rollenspel is de waarheid, niets dan de waarheid. En ík ben de getuige van haar duizend metamorfoses.
soms overvalt mij dan, midden in haar stralende glimlach om mijn applaus, de droefheid van de vader: dat het allemaal uit haar zal verdwijnen. Dat zij nooit méér vrouw zal zijn geweest dan als klein meisje.
Dat zij madam wordt onder een permanent met een vingerloze vent en geen enkele verbeelding die haar nog verwent.
Dan denk ik: blijven schitteren, schat, blíjven schitteren. Maar ik zeg het niet. de catwalk van haar eigen leven strekt zich onherroepelijk naast mij uit.
In de zetel der hersenspinsels vind je de amuses pen en de schoolopdrachten van een studente journalistiek aan de Plantijn Hogeschool van Antwerpen. Hopelijk zijn jullie verwachtingen niet te hoog, zodat ik ze nu en dan eens kan inlossen :-)
