Een paar weekjes geleden werd ik voor het eerst gedoopt. Geen lucht-, vuur- of christelijke doop, maar een ongelooflijke, muzikale radiostudiodoop! Dit alles in het kader van journalistieke praktijk, waarbij wij (studenten journalistiek aan Plantijn Hogeschool) de kans krijgen om ieder medium op zijn beurt te beleven, te voelen, te ondergaan en te maken. Eerst werd Radio Crap ons voorgesteld. Met een nieuwsgierig en kloppend hart trok ik naar de klas. Hier werd mij uitgelegd hoe een radioprogramma eruit ziet en hoe je tot het resultaat komt dat we iedere dag op antenne horen. Het had veel meer om handen dan ik eerst dacht, maar dit vergrootte mijn “goesting” om eraan te beginnen alleen maar. Samen met vier klasgenoten kroop ik de studio in en ontdekte we, niet zonder horten of stoten, de kunst van het radio maken.
De taken werden verdeeld. De presentatie van het hele gebeuren werd mijn winkel en dit kon ik alleen maar toejuichen. Uiteindelijk zag ik het technische aspect toch niet meteen zitten, al lijkt het mij wel enorm stoer om al die knopjes te bepotelen en te zorgen dat je collega’s op tijd te horen zijn. Mijn tekst schreef ik aan de hand van de songkeuze en na wat opzoekwerk wist ik hier en daar wel iets te vertellen over de al dan niet boeiende carrière van enkele artiesten. Nu waren we als team zo goed als klaar, alleen restte ons nog het nemen van een niet onbelangrijke beslissing: Wat werd de naam van ons radioprogramma? Aangezien de klankman gekozen had voor echte beatliedjes werd het algauw Beatbox, een klinkende naam die ik als presentatrice maar wat graag door de boxen zou laten gaan.
De opname verliep ondanks ons stiekeme angstzweet erg vlot. Zo fier als een heel tuincentrum gieters liepen we nadien de school uit. ”jaa, kijk maar naar ons, wij hebben net een fantastisch radioprogramma gemaakt!”. Maar ons juichen veranderde de ochtend nadien al snel in ongeloof. Meneer Vanderhaeghen stak onze mini disc in de lezer om ons programma te beluisteren en ongezout zijn mening te geven, maar het schermpje van de machine vertelde ons het volgende: “blank disc”. Dit betekende dus dat al ons werk voor niets was geweest en dat we hoe dan ook de hele opname moesten overdoen. Op het eerste zicht geen ramp aangezien we dan nog eens gezellig in de studio konden vertoeven, maar nadien was ik toch een beetje teleurgesteld. Helemaal niet in de prestaties van mijn klasgenoten, maar in de prestaties van mezelf, omdat ik het de vorige, onbestaande keer beter had gedaan. Maar ach, uiteindelijk sliep ik die nacht toch nog op beide oren en kreeg ons werk positieve commentaar van de lector. Wat kan een pas gedoopte zich nog meer wensen?
In de zetel der hersenspinsels vind je de amuses pen en de schoolopdrachten van een studente journalistiek aan de Plantijn Hogeschool van Antwerpen. Hopelijk zijn jullie verwachtingen niet te hoog, zodat ik ze nu en dan eens kan inlossen :-)
