When we were kings 9 december 2008

Eén beeld zegt meer dan duizend woorden en dit probeer ik te bewijzen met deze foto. Muhammed Ali, ook wel gekend als Cassius Clay, geniet op deze foto van zijn gloriemoment. Zijn tegenstander George Foreman krijg zijn genadeslag in de zomer van 1974.

Ter inleiding van de maatschappelijke topics kreeg ik samen met mijn medestudenten journalistiek de reportage “When we were kings” voorgeschoteld. Blij verrast was ik toen ik te weten kwam dat het niet weer een 13-in-een-dozijnse voetbaldocumentaire zou zijn. Na een korte schets van de persoon Muhammed Ali kreeg ik een beetje een idee wat mij hier te wachten stond. Niet alleen de sport boksen zou naar voren komen, maar ook de manier waarop dit leeft onder de supporters en de pers.

 

Positief aan heel de reportage vond ik de spanningsopbouw. Vrij vroeg komen we te weten dat alles zal afhangen van één kostbaar gevecht: George Foreman VERSUS  Muhammed Ali. Allebei grote namen, maar ze vertegenwoordigen een verschillend deel van de wereld. Terwijl Ali strijdt voor de rechten van zijn volk, geniet Foreman een voorrecht in de ogen van de Amerikaanse media. Zo wordt het supportersveld duidelijk verdeeld in twee groepen: Afrika met Ali als hun overwinnaar en de Amerikaanse pers met Foreman als grootste kanshebber. Het is dus snel duidelijk dat het gevecht geschiedenis zal schrijven. De vraag wie er nu uiteindelijk wint wordt echter pas beantwoord in het laatste kwartier van de film.

Minder positief aan de reportage vond ik dat Ali op de voorgrond lag. Als opinieleider kon hij zeker tellen, maar Foreman dwong toch meer respect af en dan vooral omdat hij niet zo verwaand overkwam als zijn tegenstander. Waarschijnlijk koos de regisseur net voor Ali omdat hij zo’n opvallende persoonlijkheid is. Moest ik regisseur van dienst zijn zou ik wel proberen om een evenwicht te vinden tussen de twee vechtersbazen. Toch lijkt het veel makkelijker om beelden te schieten van Ali dan van Foreman, omdat die eerste toch net iets mediageiler overkomt.