Als in een videospelletje, zo voelde ik mij vlak na onze presentatie van vrijdag. Ik was hyperactief omdat alle ingehouden spanning nu de kans kreeg om eruit te springen. En springen dat deed ze! Ik had het gevoel alsof ik heel de wereld aankon, met al zijn Himalaya’s en Mount Everests!
Na een mediabad van 10 dagen kregen we door middel van een presentatie de kans om boven water te komen. Een presentatie waarin we de perceptie van de verschillende media op justitie en economie vergeleken en dieper ingingen op onze domeinen. Enkele nachten van weinig slaap kropen hierin, maar aan het einde voelden we ons zo voldaan en daar doen we het toch allemaal voor, niet? Na afloop versierden de superviserende lectoren ons met slingers van lof en confetti van felicitaties en na een hotnewsmarkt waar onze affiches schitterden waren we eindelijk klaar voor een welverdiend weekend.
Ondertussen zijn we weer maandag en schrijf ik deze blog. Ik heb er speciaal een paar daagjes mee gewacht zodat ik het hele gebeuren van de laatste weken kon laten bezinken. Ik heb lang gezocht naar woorden die de hele projectweek perfect beschrijven, en heb ontdekt dat dit niet van een leien dakje loopt. Het meest toepasselijke werd dan toch een rollercoaster van emoties met aan het einde van de rit een prachtig open hemel.
Die open hemel ligt nu voor mij en ik kan kiezen wat ik er mee doe. Misschien geef ik hem onbewust een paar wolken, of kies ik voor sneeuw. Maar ik weet één ding zeker: de zon zal achter de wolken altijd schitteren en een oogje in het zeil houden.
